نگاهی به ماهیت ایستگاه‌های فضایی و تاریخچه شکل‌گیری آنها

تعرفه تبلیغات در سایت

امکانات وب

پیشگامان کشف مرز غربی ایالات متحده، برای جلوگیری از گم کردن مسیر در هنگام کاوش مکان های ناشناخته، علایم و نقاط معینی را برای خود برمی گزیدند. دانشمندان هوافضا در اوایل قرن بیستم مثلهرمان اوبرت،کونستانتین تسیولکوفسکی،هرمان نوردانگوورنر فنبراننیز که آرزوی داشتن یک ایستگاه فضایی گردش کننده پیرامون زمین را در ذهن می پروراندند، به همین شیوه عمل کردند. این دانشمندان ایستگاه های فضایی را به عنوان نقاط استقرار قرار دادند تا بدانند چه محدوده ای از فضای بیرون را شناسایی کرده اند.

ورنر فن بران، معمار برنامه ی فضایی آمریکا از ایده ی ایستگاه های فضایی در بینش آینده نگرانه ی خود در اکتشاف های فضایی آمریکا استفاده کرد. هنرمندان برای اینکه فن بران و مقاله های بی شمارش در مورد فضا را در مجله های مشهور همراهی کنند، مفاهیم ایستگاه های فضایی را به تصویر کشیدند. این مقاله ها و تصاویر و نقشه ها باعث شد تا علاقه و تصور مردم نسبت به کشف فضا بیشتر شود. افزایش این علاقه برای تاسیس و راه اندازی برنامه ی فضایی آمریکا ضروری بود.

طرح مفهومی ایستگاه فضایی کوبریکیکی از شناخته شده ترین طرح های مفهومی برای ایستگاه فضایی؛ فیلم ادیسه فضایی ساخته شده در سال ۱۹۶۸ توسط استنلی کوبریک

در این تصاویر کلی و مفاهیم ایستگاه های فضایی، مردم در فضای بیرونی و خارج از زمین زندگی و کار می کردند. اکثر ایستگاه ها ساختاری دوار داشتند که برای فراهم آوردن گرانش مصنوعی در داخل سازه، باید می چرخیدند. سفینه ها مانند کشتی های بندرگاه ها به داخل و خارج ایستگاه سفر می کردند. این سفینه ها حامل بار، مسافر و تدارکات از سوی سیاره زمین بودند. پرواز های خروجی به سمت زمین، ماه، مریخ و حتی فراتر از این ها بودند. همان طور که می دانید، این تصویر کلی و عمومی دیگر تنها یک چشم انداز برای دانشمندان، هنرمندان و نویسندگان علمی تخیلی نیست. اما پرسش این است که انجام چه اقداماتی باعث شده بود تا چنین ساختارهای گردان پیرامون یک مدار به وجود بیایند؟ با اینکه بشریت هنوز نتوانسته به چشم اندازهای کامل فن بران و سایرین جامع عمل بپوشاند، ولی اقدامات چشمگیری برای ساخت ایستگاه های فضایی انجام داده است.

آمریکا و روسیه از سال ۱۹۷۱ تاکنون ایستگاه هایی فضایی را در مدار دارند. اولین ایستگاه های فضایی، مربوط به برنامه ی فضاییسالیوتروسیه، برنامه ایستگاه فضاییاسکای لبآمریکا و برنامه ی فضاییمیرروسیه بودند. از سال ۱۹۹۸ آمریکا، روسیه، آژانس فضایی اروپا، کانادا، ژاپن، و سایر کشورها در حال ساخت و عملیاتی کردن ایستگاه فضایی بین المللی در مدار زمین بوده اند. انسان ها به لطف وجود این ایستگاه بین المللی، انسان ها قادر شده اند در فضای بیرونی و خارج از زمین زندگی و کار کنند.

در این گزارش قصد داریم برنامه های ابتدایی ایستگاه فضایی، موارد استفاده از ایستگاه های فضایی و نقش آینده ی آنها در کشف فضای بیرونی را بررسی کنیم؛ اما ابتدا به بررسی یک پرسش پایه ای تر می پردازیم: چرا به گمان برخی افراد ما حتما باید ایستگاه های فضایی را در مدار داشته باشیم؟

چرا ایستگاه فضایی؟

دلایل زیاد و متنوعی برای ساخت و عملیاتی کردن ایستگاه های فضایی وجود دارد که برخی از آنها عبارت اند از:پژوهش،صنعت،اکتشافو حتیگردشگری. اولین ایستگاه های فضایی برای مطالعه و بررسی تاثیرات طولانی مدت بی وزنی روی بدن انسان، ساخته شدند. جدای از این ها، اگر فضانوردان در آینده قصد کنند به سمت مریخ یا سایر سیارات حرکت کنند (که این قصد هم در بین ناسا و شرکت های فضایی دیگر وجود دارد)، ما باید بدانیم که میکروگرانش (گرانش در اندازه های کوچک) به چه شکلی در گذر ماه ها و سال ها بر سلامت آنها تاثیر می گذارد.

ایستگاه های فضایی محلی برای پژوهش های علمی پیشرفته در نظر گرفته می شود؛ چون ما در فضا به محل ها و شرایط منحصربه فردی می توانیم دسترسی داشته باشیم که در زمین امکان آن وجود ندارد. به عنوان مثال، گرانش و نیروی جاذبه شیوه ی نزدیک شدن اتم ها برای تشکیل بلور را تغییر می دهد. در حالتریزگرانش، کریستال هایی تقریبا عالی و بدون نقص تشکیل می شوند. چنین کریستال هایی برای نیمه رساناها بسیار سودمند هستند و باعث می شوند که کامپیوترها سرعت بیشتری پیدا کنند. این کریستال ها همچنین تاثیرات دارویی بهتری برای مبارزه با بیماری ها از خود بر جای می گذارند. تاثیر دیگر گرانش این است که باعث می شود جریان های همرفت در شعله تشکیل شده و این شعله ها به شعله هایی بی ثبات تبدیل شوند. این بی ثباتی باعث می شود مطالعه روی احتراق بسیار سخت شود. اما در شرایط ریزگرانشی، شعله ها ساده و باثبات هستند و به آرامی حرکت می کنند. استفاده از این نوع شعله ها، مطالعه روی احتراق را آسان تر می کند. همچنین اطلاعات به دست آمده می تواند مفهوم بهتری از روند احتراق را ارائه کند و این باعث شود که طرح های بهتری از کوره ایجاد شود یا اینکه با بهبود عمل احتراق، آلودگی هوا کاهش یابد.

ایستگاه فضایی برنالنمای خارجی از ایستگاه فضایی برنال

ایستگاه های فضایی در بالای زمین نکات بی نظیری در مورد آب و هوا، شکل های زمین، پوشش گیاهی، اقیانوس ها و جو ارائه می دهند. به علاوه از آنجایی که این ایستگاه های فضایی در بالای جو زمین قرار دارند، می توانند به عنوان رصدخانه هایی با سرنشین انسانی مورد استفاده قرار بگیرند و جایی باشند که تلسکوپ های فضایی می توانند تمام آسمان ها را زیر نظر بگیرند. جو زمین مشکلی برای دید تلسکوپ های ایستگاه فضایی ایجاد نمی کند و مانع آنها نیست. ما در حال حاضر هم شاهد مزایای تلسکوپ های بدون سرنشین فضایی مثل تلسکوپ هابل هستیم.

از ایستگاه های فضایی می توان به عنوان هتل های فضایی نیز استفاده کرد. کمپانی های خصوصی مثلویرجین گلکتیکمی توانند گردشگرهایی را از سیاره ی زمین به هتل های فضایی ببرند، خواه برای یک بازدید کوتاه یا اقامتی طولانی مدت.برنامه های گردشگری می توانند از این هم بزرگ تر شوند و ایستگاه های فضایی را به پایگاه فضایی تبدیل کنند تا شرایط سفر به سیارات و ستاره ها و یا حتی شهرها و مستعمرات دیگر فراهم شود و از جمعیت بیش از حد سیاره کاسته شود.

نگاهی به ایستگاه های فضایی مهم

اکنون که متوجه شدید چرا به ایستگاه های فضایی نیاز داریم، بهتر است نگاهی به چند ایستگاه فضایی داشته باشیم و از برخی از آنها بازدید کنیم. این کار را بابرنامه ی فضایی سالیوت روسیه(اولین ایستگاه فضایی) آغاز می کنیم.

ایستگاه های سالیوت روسیه

روسیه (شوروی سابق) اولین کشوری بود که ایستگاه فضایی را به وجود آورد. ایستگاهسالیوت ۱که در سال ۱۹۷۱ وارد مدار شد، در واقع ترکیبی از سیستم های فضاپیمای هایآلمازوسایوزبود. سیستم آلماز در اصل برای اهداف نظامی فضایی طراحی شده بود؛ اما بعدا هدف آن عوض شد و برای ایستگاه فضایی غیرنظامی سالیوت مورد استفاده قرار گرفت. فضاپیمای سایوز کار حمل ونقل فضانوردان از زمین به ایستگاه فضایی و برعکس را انجام می داد.

سالیوت ۱ طولی معادل ۱۵ متر داشت و دارای سه بخش اصلی بود که این بخش ها محلی برای غذاخوری و مناطق تفریحی، ذخیره ی آب و مواد غذایی، یک توالت، ایستگاه های کنترل، تجهیزات ورزشی و تجهیزات علمی بودند. در ابتدا به نظر می رسید که سرنشینان سایوز ۱۰ قرار است در سالیوت ۱ زندگی کنند؛ اما ماموریت آنها با مشکل اتصال مواجه شد و آنها نتوانستند وارد ایستگاه فضایی شوند. این سرنشینان سایوز ۱۱ بودند که توانستند برای اولین بار به طور موفقیت آمیز وارد سالیوت ۱ شوند و ۲۴ روز در آنجا بمانند. اما متاسفانه سرنشینان سایوز ۱۱ به طور غم انگیزی پس از ورود به جو جان خود را از دست دادند. فشار گاز کپسول سایوز ۱۱ موقع ورود به جو کم شد. ماموریت های بعدی سالیوت ۱ همگی لغو شدند و فضاپیمای سایوز از نو طراحی شدند.

شوروی بعد از سایوز ۱۱، ایستگاه فضایی دیگری را به نامسالیوت ۲به فضا پرتاب کرد؛ اما این ایستگاه فضایی نتوانست به مدار زمین برسد. شوروی بعد از این ایستگاه فضایی، ایستگاه های فضاییسالویت۳،۴و۵را به ترتیب به فضا پرتاب کرد. بعد از پرتاب، سرنشینان فضاپیماهای سایوز وارد این ایستگاه های فضایی شدند و برای مدت طولانی تری برای انجام مامویت هایشان در آنها باقی ماندند. یکی از مشکلات ایستگاه های فضایی فوق این بود که تنها یک درگاه اتصال برای فضاپیمای سایوز داشتند و نمی توانستند از طریق فضاپیماهای دیگر در زمین کمک دریافت کنند.

سالیوت ۴طرحواره ای از ایستگاه فضایی سالیوت ۴ متصل به یک فضاپیمای سایوز

شوروی در سپتامبر ۱۹۷۷سالیوت ۶را به فضا پرتاب کرد. این ایستگاه فضایی دو درگاه اتصال داشت و می توانست از طریق فضاپیمای تدارکاتی بدون سرنشینی که از زمین برای آنها فرستاده می شد، کمک دریافت کند. این فضاپیمای بدون سرنشینپروگرسنام داشت. سالیوت ۶ از سال ۱۹۷۷ تا سال ۱۹۸۲ به کار خود ادامه داد. در سال ۱۹۸۲،سالیوت ۷که آخرین ایستگاه فضایی برنامه ی سالیوت بود، به فضا پرتاب شد. این ایستگاه به مدت ۸۰۰ روز میزبان ۱۱ سرنشین بود. برنامه ی سالیوت در نهایت باعث توسعه و به وجود آمدنایستگاه فضایی میر روسیهشد که بعدا به آن می پردازیم. اما قبل از اینکه به ایستگاه فضایی میر بپردازیم، بیایید نگاهی به اولین ایستگاه فضایی آمریکا به ناماسکای لببیندازیم.

اسکای لب

آمریکا اولین و تنها ایستگاه فضایی خود به نام اسکای لب ۱ را در سال ۱۹۷۳ وارد مدار کرد. به ایستگاه فضایی موقع پرتاپ آسیب وارد شد. یک بخش محافظتی مهم این ایستگاه و ۲ تا از پنل های خورشیدی اصلی آن تکه تکه شدند و یکی از پنل های خورشیدی دیگر نیز به طور کامل باز نشد. این اتفاقات بدین معنا بود که اسکای لب توان الکتریکی کمی داشت و دمای داخلی آن به ۱۲۶ فرارنهایت (۵۲ درجه سلسیوس) رسید.

اسکای لب ۲، اولین فضاپیمای دارای سرنشین، بعد از ۱۰ روز به فضا پرتاب شد تا این ایستگاه فضایی را تعمیر کند. سرنشینان فضاپیما عبارت بودند از:فرمانده چارلز پیت کانرد،پال ویتزوجوزف کروین. فضانوردان اسکای لب ۲ پنل خورشیدی بازنشده را به خوبی باز کردند و یک سایه بان چترمانند برای خنک کردن ایستگاه نصب کردند. فضانوردان پس از تعمیر ایستگاه، ۲۸ روز در فضا ماندند و این زمان را صرف پژوهش های علمی و زیست پزشکی کردند.

اسکای لباسکای لب ۱ در مدار پس از انجام تعمیرات

اسکای لب که نسخه ی بهبودیافته و اصلاح شده از مرحله ی سوم یکموشک ساترن ۵به ماه بود از بخش های زیر تشکیل شده بود:

  • کارگاه مداری:محل هایی برای زندگی و کار سرنشینان
  • ماژول هوابند:که دسترسی به خارج از ایستگاه فضایی را ممکن می کرد
  • بخش اتصال چندگانه:که باعث می شد بیش از یک فضاپیمای آپولو بتوانند به طور همزمان به ایستگاه متصل شوند (اما هیچگاه سرنشینان پشتیبانی و مشترکی با هم وارد ایستگاه نشدند)
  • بخش تلسکوپ آپولو:حاوی تلسکوپ هایی برای مشاهده خورشید، ستاره ها، و زمین ( این نکته را در ذهن تان داشته باشید که تلسکوپ هابل هنوز ساخته نشده است)
  • فضاپیمای آپولو:ماژول فرمان و خدمات برای انتقال سرنشینان از زمین به ایستگاه و برعکس

به اسکای لب دو خدمه و سرنشین اضافه شد.اسکای لب ۳متشکل ازفرمانده آلان بینو فضانوردانی به نام هایجک لوسماواون گریوتبود. آنها ۵۹ روز در فضا باقی ماندند. خدمه ی نهایی اسکای لب ۴ متشکل ازفرمانده گرالد کارو فضانوردانی به نام هایویلیام پوگوادوارد گیبسونبرای ۸۴ روز در مدار ماندند و آزمایش هایی انجام دادند و از دنباله دار کوهوتک عکس برداری کردند.

اسکای لب به منظور ایجاد یک خانه ی دائمی برای انسان در فضا ساخته نشده بود و تنها به عنوان کارگاهی بود که آمریکا بتواند تاثیرات پروازهای فضایی طولانی مدت را روی بدن انسان تست و ارزیابی کند (پروازهایی به مدت بیش از ۲ هفته به ماه). وقتی پرواز سومین خدمه به پایان رسید، اسکای لب بدون خدمه باقی ماند. اسکای لب تا زمان فعالیت خورشیدی شدید که باعث شد چرخش و مدارش زودتر از چیزی که انتظار می ٰرفت از بین برود، در فضا باقی ماند. اسکای لب در سال ۱۹۷۹ دوباره وارد جو زمین شد و در بالای استرالیا سوخت.

ایستگاه فضایی میر

روس ها در سال ۱۹۸۶، ایستگاه فضایی میر را به فضا پرتاب کردند که این کار آنها به قصد ایجاد یک خانه ی دائمی برای انسان در فضا انجام شد. اولین خدمه ی آن متشکل از فضانوردانی به نام هایلئونید کیزیموولادیمیر سولویوفبود که بعد از بازنشستگی سالیوت ۷ به فضا رفتند. آنها ۷۵ روز در ایستگاه فضایی میر زندگی کردند. تا ۱۰ سال بعد، خدمه های مختلفی وارد این ایستگاه شدند. این ایستگاه متشکل از بخش های زیر بود:

  • محل هایی برای زندگی:کابین هایی به عنوان خانه هر خدمه، توالت، دوش حمام، آشپزخانه، و محل ذخیره زباله.
  • قسمت انتقال:این جا جایی بود که ماژول های اضافی ایستگاه می توانستند متصل شوند.
  • قسمت میانجی:ماژول در حال کار متصل به درگاه های اتصال پشتی.
  • قسمت مونتاژ:مکانی برای مخازن سوخت و موتورهای موشک.
  • ماژول فیزیک نجومی کوانت ۱:حاوی تلسکوپ هایی برای مطالعه روی کهکشان ها، کوازارها، و ستاره های نوترونی.
  • ماژول هوابند و علمی کوانت ۲:ارائه دهنده تجهیزات برای پژوهشات بیولوژیکی، رصد کردن زمین، و قابلیت هایی برای کار کردن در خارج از ایستگاه فضایی در فضا.
  • ماژول تکنولوژیکی کریستال:که برای آزمایشات بیولوژیکی و پردازش مواد مورد استفاده قرار می گرفت و شامل یک درگاه اتصال بود که می توانست برای شاتل فضایی آمریکا مورد استفاده قرار بگیرد.
  • ماژول اسپکتر:برای تحقیقات و نظارت بر منابع طبیعی و جو زمین و همچنین حمایت از آزمایشات بیولوژیکی و علم مواد مورد استفاده قرار می گرفت.
  • ماژول سنجش از دور پریرودا:حاوی رادار و طیف سنج هایی برای مطالعه روی جو زمین بود.
  • ماژول اتصال:حاوی درگاه هایی برای اتصال شاتل های که قرار بود در آینده به این ایستگاه فضایی بیایند.
  • فضاپیمای تدارکات پروگرس:فضاپیمای بدون سرنشین تدارکات که وظیفه تهیه غذا و تجهیزات جدید از زمین را بر عهده داشت. این فضاپیما همچنین مواد زائد ایستگاه فضایی را به زمین می برد.
  • فضاپیمای سایوز:کار حمل و نقل اصلی از زمین به ایستگاه و برعکس را بر عهده داشت.

ایستگاه فضایی میر و شاتل فضاییایستگاه فضایی میر در کنار شاتل فضایی

فضانوردان ناسا (شاملنورمن تاگارد،شانون لوسید،جری لینگرومایکل فول) در سال ۱۹۹۴ برای کسب آمادگی برای ایستگاه فضایی بین المللی، مدتی را در ایستگاه فضایی میر به سر بردند. موقع اقامت لینگر در ایستگاه فضایی، میر دچار یک آتش سوزی داخلی شد و آسیب دید. هنگام اقامت فول نیز فضاپیمای تدارکاتی پروگرس با ایستگاه فضایی میر برخورد کرد.

آژانس فضایی روسیه که دیگر نمی توانست از پس هزینه های حفظ ایستگاه فضایی میر برآید، با ناسا متحد شد. روسیه تصمیم گرفت که ایستگاه فضایی میر را رها کند و با کمک ناسا روی ایستگاه فضایی بین المللی تمرکز کند. یک جنبش خصوصی (میر را زنده نگه دارید!) و یک کمپانی به طور عمومی تصمیم گرفتند که ایستگاه فضایی میر را تعمیر و این ایستگاه فضایی قدیمی را خصوصی کنند. اما آژانس فضایی روسیه در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۰ تصمیم گرفت که ایستگاه فضایی میر را به زمین بیاورد. در فوریه ی سال ۲۰۰۱، آتش گرفتن موتورهای موشک میر باعث کند شدن آن شد. میر در ماه مارس سال ۲۰۰۱ دوباره وارد جو زمین شد و در ادامه سوزانده و از هم تفکیک شد. اجزای بازمانده ی آن در اقیانوس آرام جنوبی نزدیکی شرق استرالیا سقوط کردند. این انتهای راه اولین ایستگاه فضایی دائمی دنیا بود.

ایستگاه فضایی بین المللی (ISS)

رونالد ریگانرئیس جمهور آمریکا، در سال ۱۹۸۴ پیشنهاد داد تا امریکا با همکاری سایر کشورها یک ایستگاه فضایی دائمی بسازند. ریگان رویای ایستگاهی را در سر می پروراند که از حمایت دولت و صنعت برخوردار باشد. آمریکا برای اینکه از پس هزینه های ایستگاه فضایی بکاهد، با ۱۴ کشور دیگر (کانادا، ژاپن، برزیل، کشورهای آژانس فضایی اروپا شامل انگلیس، فرانسه، آلمان، بلژیک، ایتالیا، هلند، دانمارک، نروژ، اسپانیا، سوئیس و سوئد) وارد یک تفاهم نامه ی همکاری شد. بعد از برنامه ریزی برای ایستگاه بین المللی و سقوط شوروی، آمریکا در سال ۱۹۹۳ روسیه را نیز به همکاری دعوت کرد. این دعوت به همکاری تعداد کشورهای درگیر در روند توسعه ی ایستگاه فضایی بین المللی را به ۱۶ رساند. ناسا رهبری و هماهنگی ساخت این ایستگاه را بر عهده گرفت.

ایستگاه فضایی بین المللی

کار وارد شدن ایستگاه بین المللی به مدار در سال ۱۹۹۸ آغاز شد. در ۳۱ اکتبر سال ۲۰۰۰ اولین خدمه این ایستگاه از طرف روسیه به فضا پرتاب شد. این خدمه که شامل ۳ نفر بودند تقریبا ۵ ماه در ایستگاه ماندند و سیستم ها را فعال و آزمایش هایی را انجام دادند. از آن زمان بود که ایستگاه بین المللی دارای سرنشین انسانی شد و قرار بر این شد که کار خود را تا سال ۲۰۱۱ به پایان برساند.

همچنین قرار بود که سال در ۲۰۱۱، چین یک آزمایشگاه فضایی به نامتیانگونگ ۱(این ایستگاه فضایی اخیر در اقیانوس آرام سقوط کرد) را به فضا بفرستد. چین در ماه اکتبر سال ۲۰۰۳ به سومین کشوری تبدیل شد که یک فضاپیمای انسانی به فضا می فرستد. از آن زمان به بعد چین نیز در حال توسعه ی یک برنامه ی فضایی کامل شامل یک ایستگاه فضایی است. تیانگونگ قادر خواهد بود چند فضاپیمای شنزو را به خود متصل کند و اولین ماژول ایستگاه فضایی چین خواهد بود که قرار است در سال ۲۰۲۰ تکمیل شود. این ایستگاه فضایی ممکن است هم اهداف نظامی و هم اهداف غیرنظامی را دنبال کند.

ایستگاه های فضایی آینده

بیایید در مورد آینده صحبت کنیم و نگاهی به اتفاقات ستاره ها و ایستگاه های فضایی بیندازیم.

ما هنوز در گام های ابتدایی توسعه ایستگاه های فضایی هستیم. ایستگاه فضایی بین المللی نسبت به سالیوت، اسکای لب، و میر پیشرفت چشمگیری داشته است، ولی هنوز راه زیادی تا واقعیت بخشیدن به ایستگاه های فضایی بزرگ و کلونی محوری پیش رو داریم که در نوشته های نویسندگان علمی-تخیلی آمده است. هیچ یک از ایستگاه های فضایی ما تا به حال گرانش نداشته اند. یکی از دلایل این امر این است که ما جایی را می خواهیم که بدون گرانش باشد تا بتوانیم روی تاثیرات گرانش مطالعه کنیم. دلیل دیگر این است که ما فاقد فناوری و تکنولوژی لازم برای چرخاندن عملی یک سختار عظیم مثل یک ایستگاه فضایی هستیم، بنابراین نمی توانیم گرانشی مصنوعی به وجود بیاوریم. در آینده گرانش مصنوعی عنصری خواهد بود که برای مجموعه های فضایی با جمعیت بالا، مورد نیاز خواهد بود.

ایستگاه فضایی در آیندهطرح ترسیمی هنری از داخل یک ایستگاه مستعمره فضایی

یکی از ایده های مشهور دیگر این است که یک ایستگاه فضایی باید در کجا مستقر شود. ایستگاه فضایی بین المللی در آینده نیازمند بازنگری و تقویت دوره ای خواهد بود، چراکه موقعیت آن در مدار نزدیک زمین قرار دارد. اما دو نقطه بین ماه و زمین به نام نقاط لاگرانژی وجود دارد: ال۴ و ال۵. گرانش زمین و ماه در این نقاط متعادل است و گرانشی از سوی زمین و ماه، اجسام آن نقاط را به سوی خودش نمی کشد. مدار در این نقاط باثبات است و نیازی به بازنگری وتقویت ندارد. جامعه ای به نام جامعه ال۵ بیش از ۲۰ سال پیش تشکیل شد تا ایده قرار گرفتن ایستگاه های فضایی در این نقاط را تقویت کند. هرچه تجریه ما در ایستگاه بین المللی بیشتر می شود، احتمال اینکه بتوانیم ایستگاه های فضایی بهتر و بزرگ تری بسازیم و در آنها به کار و زندگی بپردازیم بیشتر می شود. روزی خواهد رسید که رویاهای فن بران و دانشمندان ابتدایی علوم فضایی به حقیقت خواهد پیوست.

نویسنده : بازدید : 0 تاريخ : پنجشنبه 23 فروردين 1397 ساعت: 8:40
برچسب‌ها :

خبرنامه

عضویت

نام کاربري :
رمز عبور :