آگاهی عمومی درباره آناتومی بدن انسان واقعا اندک است

آدام تیلور،مدیر مرکزآموزشآناتومی بالینی و مدرس ارشد آناتومی دردانشگاهلنکستراست. مقاله ی او در ارتباط با اهمیت آگاهی داشتن از آناتومی بدن درThe Conversationرا با هممی خوانیم:

ظاهرا بریتانیایی ها، تفاوت زیر بغل با آرنج را تشخیص نمی دهند

آخرینتحقیقما نشان داد که تنها ۱۵ درصد از شرکت کنندگان این تحقیق می توانند غدد فوق کلیوی خود را پیدا کنند و تنها ۲۰ درصد از آن ها می دانند طحال و کیسه صفرا کجا هستند.

سردرگمی و تقلای مردم برای تشخیص دادن ساختار حفره ی شکمی، مطلب غافلگیرکننده ای نیست. این ناحیه به شدت شلوغ و به هم ریخته است و با انواع ارگان های هضم، از جمله معده، پانکراس، کبد، کیسه صفرا، روده ی بزرگ و کوچک و راست روده و همین طور کلیه ها و عروق خونی پر شده است.

با این حال، شناخت حفره ی شکمی دارای اهمیت زیادی است؛ چرا که بیشترین مراجعات به بخش اورژانس به مشکلات ساختارهای آپاندیسیت، کیسه صفرای ملتهب، سنگ کلیه، دیورتیکول، آنوریسم آئورت مربوط می شود.

آناتومی فقط یک عنوان درسی نیست؛ آناتومی یک زبان است

وقتی بیماران و متخصصان مراقبت های بهداشتی این زبان مشترک را به کار می گیرند، مشاوره ها روان تر می شوند و بیماران رضایت بیشتری پیدا می کنند. بااین حال، نتیجه ی تحقیق نشان داد زمانی که پزشکان، توقع خود را از دانش آناتومی بیماران بیش از حد بالا می برند، درسلامتیبیمار تأثیر منفی مشاهده می شود.

اگرچه اطلاع دقیق از آناتومی، وظیفه بیمار نیست؛ اما می تواند در تشخیص سریع تر و دقیق تر به پزشکان کمک کند. بخشی از سواد سلامتی به داشتن حداقل اطلاعات از دانش آناتومی مربوط می شود؛ یعنیتوانایی به دست آوردن، پردازش و درک اطلاعاتسلامتو سرویس های مورد نیاز برای اتخاذ تصمیم های درست.

داشتن سواد سلامت کمک می کند بدانید چه زمانی چیزی نادرست است و تصمیم بگیرید آیا باید از پزشک خود نوبت بگیرید یا مستقیما به اورژانس مراجعه کنید؛ با نزدیک شدن فصل زمستان، این تصمیم گیری مهم می شود و اورژانس ها شروع به سختگیری می کنند.

دانش نجات بخش

یکی از مواردی که نشان داد جامعه ی بریتانیا اطلاع اندکی از آناتومی بدن خود دارند، یکنظرسنجیبود که توسط بنیادسرطانپروستات بریتانیا انجام گرفت. این بنیاد متوجه شد که بیش از نیمی از ۲ هزار مرد تحت بررسی، نمی دانند پروستات در کدام قسمت قرار دارد. بدتر این که ۱۷ درصد از این مردان اصلا نمی دانند پروستات دارند. تنها هشت درصد از آن ها می دانستند وظیفه پروستات چیست.

اگر مرد هستید، بسیار اهمیت دارد که بدانید پروستات در کدام قسمت قرار گرفته است. در سال ۲۰۱۴ تشخیص داده شد که حدود ۴۷ هزار مرد، مبتلا به سرطان پروستات هستند و بیش از ۱۱ هزار مرد، جان خود را به دلیل این بیماری از دست دادند.

در این تحقیق از ۶۳ نفر از مردم در رده ی سنی هشت تا ۷۴ سال درخواست شد که ۲۰ ارگان و اندام را روی نقشه بدن در جای صحیح قرار دهند. خوشبختانه تمام شرکت کننده ها می دانستندمغزآن ها در کدام قسمت قرار دارد. آن ها در تشخیص قرنیه و عضلات بازو هم موفق بودند. اما وقتی نوبت به حفره ی شکمی رسید، همه چیز به هم ریخت. بعضی افراد کبد را در سمت مخالف، غدد فوق کلیوی را در گردن، معده را در نقاط مختلف و دیافراگم را در جای اشتباهی قرار می دادند.

مردها در تشخیص عضلات ویژه ای بهتر از زنان عمل کردند؛ اما در مورد ارگان های داخلی، خانم ها بهتر ظاهر شدند. همچنین از شرکت کننده ها در مورد مراجعه به متخصص مراقبت های بهداشتی در هفت روز قبل از انجام تحقیق سؤال شد؛ ۱۰ نفر از آن ها گفتند که مراجعه کرده اند. این سؤال دو هدف داشت. اولین مورد برای این بود که مشخص شود آیا مردم می توانند از آن چه مطلع شده بودند چیزی به یاد بیاورند. نتایج در این مورد منفی بود.

دوم این که بررسی شود آیا رفتن به خانه و استفاده ازاینترنتبعد از مشاوره باعث می شود که آن ها در پاسخ دادن به سؤالات آناتومی بهتر عمل کنند. نتایج در این مورد هم منفی بود. خوشبختانه متخصصان مراقبت های بهداشتی از این نظر خیلی بهتر از بقیه متخصصان عمل می کنند.

در نهایت، تفاوت معناداری در عملکرد بر اساس معیارهای تحصیلی مشاهده نشد.

مشخص شد که سطح دانش آناتومی در حوالی ۴۰ سالگی به اوج خود می رسد و این موضوع با افزایش مراجعه به پزشک عمومی همزمان است که نشان می دهد مردم در این رده سنی شروع به توجه بیشتر به آناتومی خود می کنند.

وضع کودکان در رده سنی پیش از نوجوانی هم خوب است. در انگلستان هیچ آموزش رسمی آناتومی برای کودکان این گروه سنی در نظر گرفته نشده است؛ اما با توجه به نحوه عملکرد آن ها در این مطالعه، اشتیاق زیاد به این موضوع به وضوح وجود دارد.

با تمام این تفاسیر، برای آموزش آناتومی پایه در مدارس ابتدایی و متوسطه می توانیم بهتر عمل کنیم. این تلاش می تواند به مردم کمک کند تا بیشتر و سالم تر زندگی کنند و مطمئنا زندگی را برای پزشکان نیز آسان تر خواهند کرد.